Meditatie van de classispredikant

25 maart 2020

Toen zei hij (Jezus) hun ronduit: ‘Lazarus is gestorven, en om jullie ben ik blij dat ik er niet bij was: nu kunnen jullie tot geloof komen. Laten we dan nu naar hem toe gaan.’ Tomas (dat betekent ‘tweeling’) zei tegen de anderen: ‘Laten ook wij maar gaan, om met hem te sterven.’ (Johannes 11: 14-16)

Het zijn moeilijke tijden. Mensen willen Jezus stenigen. De leerlingen van Jezus voelen de druk. Als het verzoek van Marta en Maria komt om naar Betanië te komen, omdat Lazarus ziek is, zeggen de leerlingen: “Laten we het niet doen.” Het gevaar is te groot. Betanië ligt in Judea, dichtbij Jeruzalem. Jezus reageert met de opmerking dat de ziekte tot eer van God zal zijn. Toch gaat hij niet onmiddellijk naar Betanië. Hij wacht nog twee dagen. Zijn leerlingen halen opgelucht adem. Maar dan opeens zegt hij: “Laten we gaan.” Tomas reageert verrassend: “Laten ook wij maar gaan, om met hem te sterven.”

Om met hem te sterven: is het cynisme? Is het fatalisme? Er zijn verschillende manieren om met druk om te gaan. Cynisme is er een van. Fatalisme is er een van. Worden we ziek, dan worden we ziek. En alle voorzichtigheid laten we varen. Tomas is een van ons. Met hem doorleven we alle menselijke emoties. Het lijkt zijn rol te zijn. We kennen hem vooral als een ongelovige. Als Jezus dood is en hij niet bij Jezus’ verschijning aanwezig is, uit hij zijn twijfel. Hij wil en kan het niet geloven dat zijn Heer is opgestaan. Hij moet de wonden voelen. Zijn handen in Jezus’ zij leggen. Tomas wordt de eerste in het Johannesevangelie die lijden en dood met de opgestane verbindt.

Het heeft geen zin emoties te onderdrukken. In een tijd van crisis horen alle emoties erbij. Tomas gaat ons voor, ook in zijn weg met Jezus. Meer dan anderen heeft hij het lijden tot zich door laten dringen. Misschien beter dan anderen heeft hij daardoor ervaren dat de lijdende de opgestane is, dat midden in het lijden nieuwe toekomst gloort. Ziekte en dood horen bij dit leven. We worden er met de neus op gedrukt. Het lijden is deel van dit leven. Maar in geloof mogen we zeggen dat het lijden een einde heeft, dat er met Pasen een nieuw begin is, ook al zien we dat soms niet. Juist in deze tijd is het goed naar Pasen toe te leven en elkaar te bemoedigen: de Heer is waarlijk opgestaan. Midden in de dood mogen wij getuigen van leven.

Ds. Trinette Verhoeven, classispredikant